En toen waren we aangekomen in Santa Marta. Een kleine havenstad van 400.000 inwoners in het noorden van Colombia. Direct toen we het vliegtuig uitstapten waren we kledder nat. Het is hier 39 graden overdag en als je dan uit een 20 graden vliegtuig komt condenseert gelijk al het vocht op je wat in de lucht zit.
Met de taxi zijn we richting de stad gereden. De taxi chauffeur is erg behulpzaam en verteld ons dat Santa Marta eigenlijk helemaal niet zo´n mooi strand heeft. We kunnen beter een hotel in La Rodero nemen. Hij zou ons er wel naar toe brengen. Maar eerst nog even tanken onderweg. 95% van de auto´s in Colombia rijd op gas. Voor de veiligheid moesten we de auto uit en kregen we een klein kopje koffie aangeboden. Deze wordt in een klein plastic bekertje geschoken zo groot als een eierdop. Zo wordt de koffie ook op straat in de stad verkocht. Naast alle sappen die met ijs worden gekoeld.
Eerst zijn we naar Santa Marta gereden om het hotel te bekijken wat we zelf geboekt hadden. Het zag er okay uit maar toch maar even naar La Rodero gereden om te kijken hoe het er daar uit zag. Het strand leek ons redelijk hetzelfde maar het hotel was niet zo mooi en nog een stuk duurder ook. De jet-set van Colombia gaat naar La Rodero op vakantie. (Al haalt het nog niet eens de status van Benidorm of Torremolinos.) Maar goed toch maar weer terug gegaan naar Santa Marta en ingecheckt in het oorspronkelijk geboekte hotel.
Ook Santa Marta heeft een oud coloniaal centrum en dat is erg leuk om te zien. Maar een drukte hier….. niet normaal. Iedereen leeft natuurlijk met die hitte op straat en bij elk winkeltje en barretje staat de muziek liefst zo hard mogelijk met een grote speaker op straat.
De dag erop zijn we even op het strand gaan liggen in Santa Marta. Maar met de haven rechts naast ons hebben we toch maar bedacht om naar La Rodero te gaan om daar op het strand te liggen. Daar aangekomen stappen we de taxi uit en horen we ineens iemand ´Hey Jean Pierre!´ roepen. Het was Bernardo die in Santa Marta was met hun voetbalteam. (Bernardo is de eigenaar van het bedrijf waar JP twee en een halve week gewerkt heeft in Pereira.)
Het strand beviel ons daar goed. We hebben de hele dag onder een soort tentje gelegen in een ligstoel en toch nog aardig bruin geworden. In de zon is het gewoon niet uit te houden.
Helaas hebben we het ultieme strandgevoel wat we in de caribien verwachtten nog niet gekregen.
De mooie witte strandjes met palmbomen zijn hier ver te zoeken. Letterlijk. Je kunt met een bus een stuk rijden naar een natuur park en vandaar uit 45 minuten lopen naar Playa Blanca. Dat is zo´n mooi strand. Maar dan moet je weer op een bepaald moment klaar staan (het is georganiseerd). En 45 minuten lopen in die brandende zon leek ons geen goed idee. Na wat barretjes in de avonduurtjes te hebben bezocht en zo wat nederlanders en een duitse te zijn tegen gekomen hebben we een leuke avond gehad en hebben we besloten dat we na 2 nachtjes Santa Marta vertrekken naar Cartagena. Mischien is het strand daar dan toch wel iets mooier.
De reis duurde 4 uur met de bus. Het was ongeveer 200km rijden. De bus was gebouwd op wat kleinere mensen maar met airco en getint glas en van te voren goed uitkienen aan welke kant je moet zitten als je naar het westen rijdt is het best goed te doen die 4 uur in zo´n bus. Santa Marta uit rijdend en Cartagena inrijdend kom je door wat sloppen wijken. Ofwel golfplaten daken huisjes. Dat is hier dus ook nog genoeg te vinden. Het stuk tussen Santa Marta en Barrequila is wat kaal. Je ziet redelijk wat strand naast de weg liggen. Maar het is in de middle of no-where. Het tweede stuk van Barrequila naar Cartagena is mooi groen en heuvelachtig. Ook wat bergen niet te ver van de weg. Een erg mooi en vruchtbaar gebied.
Eenmaal uit de bus gestapt krijgen we natuurlijk weer de klap van de hitte. Van 20 naar 39 graden. Bam! De taxi heeft ons snel naar ons door een franse pijprokende eigenaar opgezet hostel gebracht. Op de binnenplaats een leuk zwembad en om deze binnenplaats heen de kamers. Hier en daar een zitje en een grote ontbijttafel in de Cantina waar we allemaal ´s morgens aan ontbijten.
We zijn gelijk de stad in gegaan en hebben eerst wat gegeten. Je kunt wel zien dat het een erg toeristisch plaats is. Elke dag komt er wel minimaal 1 cruiseschip aan met een grote groep geld uitgevende Amerikanen. Niet erg voor de economie maar wel af en toe wat vervelender dan in de andere plaatsen die we bezocht hebben. Daar kwam iemand vragen of we iets wilde kopen en dan zei je ´nee´ en dan waren ze weg. Hier blijven ze nog 10 meter achter je aan lopen. Dat is wat hinderlijk. Verder is het eten hier erg goed voor wat we tot nu toe hebben gezien. Toch wat meer op de toeristen toegespitst. Eigenlijk is 39 graden iets te heet voor de stad. Dus waar zijn nou die stranden?
Het is ook hier weer hetzelfde. Ook Cartagena is eigenlijk een havenstad. En als je naar een mooi wit strand wilt dan moet je ook hier weer georganiseerd met een boottrip naar de Islas Rosario.
De dag nadat we zijn aangekomen zijn we naar de Castillo de San Felippe gegaan die hier als zo´n beetje het oudste gebouw wordt gezien van de coloniale tijd. Het was erg heet en ik kon de hitte vandaag niet zo hebben. We hebben ons naar een nieuw winkelcentrum laten rijden in het nieuwe stadsdeel waar de airconditioning ons weer op temperatuur hielp.
We hebben de coloniale oude binnenstad gezien wat best indrukwekkend is. Het is wat te vergelijken met Havanna maar met het verschil dat deze binnenstad op de wereld erfgoedlijst van Unesco staat en dus wel is onderhouden. Zo kan Havanna er dus ook nog ooit uit gaan zien! Inmiddels hebben we besloten dat we het in Cartagena wel weer gezien hebben. 
We gaan ons ticket naar Panama City wat voor maandag op het programma staat ver- zetten naar vrijdag. In Panama hebben we wat leuke eilanden gezien waar je wel vanuit je hotel makkelijk naar toe kan gaan en wat wel dat caribische strandgevoel gaat geven.
Het noorden van Colombia is dus niet echt the place to be voor de eenvoudig toegankelijke bounty strandjes.
Dus op naar Panama nu!