Dinsdag gelukkig weer een zonnetje… Yeah!
Met zijn zessen deze keer in één auto op weg via het gehuchtje Shannonbridge naar Clonmacnoise.
Clonmacnoise is een van de belangrijkste christelijke historische overblijfselen van Ierland.
Een jongen priester heeft zich lang geleden op verschillende plaatsen in Ierland laten opleiden en heeft daar uiteindelijk met een in ballingschap levende prins een klooster gesticht in 540 AC. De priester leefde niet lang. Hij is aan de pest overleden. De prins is de eerste katholieke koning van Ierland geworden. Clonmacnoise ligt precies op de route van het oosten (Dublin) naar het westen (Galway) en aan de grootste rivier de Shannon die van noord naar zuid loopt door Ierland. Op deze manier kwamen er altijd mensen aan in het klooster en werd hier altijd gebeden voor een behouden handel en of reis. Een lange tijd is het een bedevaartsoord geweest en tot op de dag van vandaag worden er tussen deze zeer fotogenieke ruines (eigenlijk voor het grootste deel de grafzerken) zegeningen gedaan en missen opgedragen.
Via Athlon iets noordelijker waar we in een leuk Iers restaurantje gegeten hebben zijn we weer terug gereden naar Cloghan.
De Ieren zijn een heel vriendelijk volk. Onderweg in de auto groeten ze elkaar vaak en in de winkels en pubs voel je je gelijk op je gemak en thuis.
Je kunt wel zien dat het een welvarend stukje Europa is en dat er redelijk wat geld is. Zo te zien is grond niet echt duur want veel mensen hebben hier een erg groot vrijstaand huis op een flink lapje grond. De prijzen van de normale dagelijkse dingen die je in de supermarkt kunt vinden liggen overigens wel een aardig stukje hoger dan in Nederland.
En autorijden blijft toch een avontuur. De wegen waar wij een maximum snelheid van 50 km per uur zouden hebben krijgen hier een maximum snelheid van 100 km per uur. En je vraagt je dan af hoe die mensen dat doen. Maar ze doen het gewoon. Ze rijden echt zo snel en dan toch hebben we nog geen ongelukken gezien.
Dat er ook wel een flinke zak geld vanuit de europesche unie naar toe is gestuurd is ook wel merkbaar. Zo’n beetje alle wegen zijn het afgelopen jaar vernieuwd of worden op dit moment vernieuwd. Mischien dat het dan nu interessant gaat worden om ook van Ierland TomTom kaarten uit te gaan brengen.
Woensdag alweer zon! We zijn via The Burron naar de Cliffs of Moher in het westen gereden. The Burron is een gebied met enorm veel kalksteen in de grond. Je ziet in dit gebied erg veel van die stenen muurtjes in de weilanden en om de huizen heen staan die je waarschijnlijk wel eens in films die in Ierland afspelen hebt gezien. Verder kom je ook enorm veel stenen tussen het gras tegen. (Eigenlijk is het bijna zo dat het gras is gegroeid tussen de grond van klaksteen.) Met andere woorden, je kunt hier niet veel verbouwen. En in dit gebied zelf wonen om deze reden ook niet erg veel mensen.
De Cliffs of Moher is indrukwekkend. Erg hoog en als je niet uit kijkt erg gevaarlijk.
Het toerisme is op het moment een flinke ‘booming business’ aan het worden in Ierland dus er worden veel ‘Visitor centers’ gebouwd op tal van plaatsen. Zo ook bij de Cliffs of Moher.
Er is een stuk van het terein begaanbaar gemaakt met afzettingen zodat je daar goed kunt lopen en kunt uitkijken naar slechts een stukje van de 8 km lange cliffs. Maar het wordt natuurlijk pas echt leuk als je het boordje ‘no admittance behind this sign’ (in verschillende talen) passeert. Dit boord wordt dus ook door velen genegeerd. En je ziet af en toe de mensen wat gevaarlijk langs de rand van de cliff lopen. Later op een foto zag ik dat ik op een gegeven moment ook maar een metertje van de rand af stond :-s Verder was hetgeen voor pad moest doorgaan ook erg modderig en glad. Maar dat mocht het avontuur natuurlijk niet drukken. Al was een vrouw onderweg wel uitgegleden en had haar onderbeen gebroken. En ja…. hoe kom je dan weer weg van zo’n smal glibberig padje. We hebben niet afgewacht hoe de coast guard dat ging oplossen. Het zal vast wel allemaal gelukt zijn.