We are nou ready for boarding…families with children and disabled people first’…
Tja dat maak ik nou nooit mee als ik alleen reis. Nah… ik hoor dat wel omroepen maar ben meestal de laatste die het vliegtuig in stapt. Nu es een keertje als eerste. Niet dat het vliegtuig eerder aankomt of dat je sneller op de plaats van bestemming bent. Maar het is toch wel makkelijk.
En dan kom je aan in Baile Átha Clieath. Ofwel Dublin. Een vliegveld wat zijn standaard reizigers als hoofdstad van een land met 4 miljoen inwoners met een gemiddelde leeftijd van 35 jaar (!) best wel aan kan maar toch niet erop berekend is ook nog een aantal prijsvechters te moeten ‘handlen’. Maar daar wordt nu wel hard aan gewerkt. De terminal wordt uitgebreid en over een jaartje zal dat hier allemaal vast een stukje soepeler gaan dan nu.
Eindhoven Airport heeft inmiddels een complete metamorfose gehad ten opzichte van een jaar geleden. Ziet er strak uit. Je moet alleen niet ergens willen zitten want aan stoelen in de vertrekhal is niet echt gedacht.
Na het verzamelen van de bagage op zoek naar het autoverhuur bedrijf. Het koste wat moeite om de afgesproken auto’s mee te krijgen (de juiste auto’s waren er niet -dus iets gelijkwaardigs of iets beters- en dan dat kinderzitje nog in de juiste auto zien te krijgen) maar dat is uiteindelijk toch gelukt. Ruim anderhalf uur na de landing konden we op weg naar Cloghan. Het gehuchtje waar we zitten. Maar liefst één Pub, één winkeltje en van donderdag t/m zondag een fish & chips karretje! En bij de benzinepomp nog een kleine Spar waar je ook chips and burgers kunt krijgen.
Een klein stukje snelweg hebben we gehad en vervolgens van de nationale weg naar een nog mindere regionale weg vol met bulten en kuilen. Je gemiddelde snelheid is hier dus niet erg hoog. (Okay de wegen in Costa Rica waren wel een stuk minder.) Uiteraard hadden we in beidde autos de standaard perikelen van het in een ander land aan de verkeerde kant van de weg rijden en raakte we een paar keer de weg kwijt. Maar gelukkig had ik een portofoon setje gekocht voor we weggingen zodat we goed kontakt met elkaar konden houden. Erg handig hoor zoiets!
Zondag was het al vroeg dag… ik merk wel dat twee katten iets anders is dan één peuter. Zaterdag onderweg naar ons huisje hebben we nog even boodschappen gedaan zodat we vandaag met een Iers ontbijtje kunnen beginnen. Worstjes, champignons, eieren en toast met jam. Na het ontbijt hebben we ons dorpje verkend. Als er 100 huizen staan is het veel. Dus daar waren we snel mee klaar. Die fish and chips wagen konden we niet vinden. Dus dat werd ‘s avonds iets anders eten.
Vervolgens zijn we met een lekker zonnetje op de auto doorgereden langs de turfvelden naar het plaatsje Birr 33 km verderop en daar wat rond gekeken. Bijna iedereen liep in het nationale kostuum… De mannen in trainingsbroek en de vrouwen in legging. En daar iets naar willekeur bovenop. Ik moest effe aan Eastenders denken toen ik ook zo de bebouwing zag. Het plaatje was compleet hahahaha.
Maandagmorgen wederom worstjes en deze keer ook de bacon erbij.
Het doel voor vandaag is Luimneach … beter bekend als Limerick.
Op zijn snelst is het in 90 minuten te bereiken. Maar wij deden er 3 uur over via de ‘scenic route’. Maar ja als er dan naast de weg continue hoge begroeing staat dan zie je eigenlijk niet veel als je niet af en toe de weg af gaat. Langs de rivier de Shanon zijn we twee keer gestopt voor een kodak momentje.
Hoe dichter we bij Limerick kwamen hoe meer regen het werd tot het uiteindelijk in Limerick zelf met bakken uit de hemel kwam. Het eerste wat we deden was de pub in en wat eten. Traditionele Ierse lamb stew en een Guinnes. Maar daarna was het nog steeds regen, regen en nog veel meer regen. We hebben de paar bezienswaardigheden in het stadje gedaan en een paar uur later weer terug naar Cloghan gereden.
Hopenlijk hebben we dinsdag weer wat beter weer.