Eenmaal aangekomen in San Pedro Sula (noord westen) zijn we gelijk doorgereden naar Norma (goeie vriendin van Johan). Ze heeft een soort afhaal restaurantje en aangezien ik die ochtend nog niet had gegeten leek me dat een erg goed idee. Pas toen ik de soep op had heb ik maar gevraagd wat ik eigenlijk gegeten had. Tijdens het eten had ik namelijk al het idee dat er iets van ingewanden in waren verwerkt. Het was blijkbaar koeienmaag. Het was erg lekker.
Het is hier erg warm op het moment. Ook voor de honduresen. Normaal is het iets van 32 graden. Maar nu kom je al over die grens zonder dat de zon schijnt. Een week geleden was het 42 graden geweest. Bij Johan thuis is geen airco… dus dat is dan wel effe wennen met slapen. Maar goed. Ook dat went. Ik hou van warmte dus da´s niet zo snel een probleem.
Het leuke als je naar iemand ´thuis´ op bezoek gaat, dan maak je allemaal dagelijkse dingen mee. Net effe iets anders dan gewoon op vakantie gaan zal ik maar zeggen.
Afgelopen zondag was het moederdag. En moederdag is hier iets heel belangrijks. Alle moeders die je kent (en die je enigzins belangrijk vind) ga je af. Dus dat was in ieder geval oma, een tante en Norma waar we naar toe zijn gegaan. Veel mensen ontmoet en lekker gegeten.
Maandag ben ik met Johan de stad in geweest om wat dingen te kopen voor het huis. Verder een auto gehuurd en het antropologie museum bezocht. s´ Avonds weer met familie en vrienden gaan eten.
Autorijden is hier heel interesant. Of er regels zijn weet ik niet. Maar in ieder geval hou je je er niet aan. Nah… mischien toch aan twee regels. De auto´s op een avenida hebben voorrang op een calle (of eigenlijk een grotere straat heeft voorrang op een kleinere straat) en je probeert je enigzins toch wel aan de verkeerslichten te houden.
Maar goed die hangen aan de overkant van de kruising en niet vóór de kruising zoals dat in Nederland is. Dus toen ik maandag met Johan en zijn moeder naar huis reed met zo´n 60 km per uur op een kruising af, hoorde ik ineens van af de achterbank johans moeder heel kalm en verbaasd zeggen ¨esta en rojo¨ … ik denk rojo is rood… zou het dan rood zijn ? En jawel ! Maar het had net geregend en ik het was natuurlijk na een dag hitte spekglad. Ik op de rem en we slipte zo´n 10 meter door… Staan we bijna midden op het kruispunt stil. We hebben er eigenlijk best om moeten lachen.
Verder zitten er heel wat gaten in de weg, wordt er ingehaald waar je dat in nederland nooit zou doen … Af en toe ben je je leven echt niet zeker. Maar goed. Als je er een beetje aan gewent bent dan rij je wel mee met die massa.
Dinsdag zijn we naar een natuurreservaat Lancestilla geweest. Het was best mooi. Maar ik had wat vogels willen zien en die kwamen niet tevoorschijn.
Vandaag (woensdag) zijn we aan onze trip begonnen die uiteindelijk zaterdag moet eindigen in Copán. We zijn vanuit San Pedro vertrokken en naar de Pulhapanzak waterval. Vervolgens vis gaan eten aan het Yojoa meer en doorgereden via Siguatepeque en Comoyagua naar Tegucigalpa waar we nu zitten.
In Comoyagua wilde ik twee travellercheques inwisselen voor Lempiras (het locale geld hier). Denk je dat dat makkelijk is ? Nee dus. ¨Alleen klanten van de bank zelf kunnen deze inwisselen.¨ Ik zeg hoe kan dat nou? Als ik travellercheques heb dan ben ik op reis! Dus ik er zal nooit een klant van de bank zelf een cheque hier komen wisselen. Gewoon een vreemde smoes dus denk ik.
Morgen gaan we, na dat we de stad hier in zijn geweest, nog even iets oostwaarts naar Valle de Angeles en dan weer richting het noordwesten naar Santa Barbara.
De rit van vandaag was zo´n 260 km en duurde de hele dag… Erg vermoeiend reizen… maar wel leuk !