{"id":459,"date":"2009-12-11T17:22:47","date_gmt":"2009-12-11T15:22:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.nightcat.nl\/blog\/?p=459"},"modified":"2009-12-13T21:32:51","modified_gmt":"2009-12-13T19:32:51","slug":"panama-kanaal","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/?p=459","title":{"rendered":"Panama Kanaal"},"content":{"rendered":"

Kwart voor vijf ging de wekker. Zes uur opstaan en dan half zeven de taxi. We gaan vandaag met de trein naar Colon. We stappen in Panama City op de trein van de Panama Canal Railway Company die al sinds 1855 bestaat en laten ons langs de rivier en soms door sommige stukken jungle van de Pacific naar de Carebische oceaan vervoeren. Van het zuiden naar noorden.<\/p>\n

\"img_3262\"We zitten in een hotel op een heuvel vlakbij het kanaal. Het is een oude legerbasis geweest van de Amerikanen. Het gebied ziet er erg mooi onder- houden uit. Ontbijt is vanaf zeven uur. Maar om zeven uur moeten we op het station zijn om een kaartje te kopen. We vragen om half zeven aan de dames de voor het ontbijt zorgen iets om mee te nemen en we krijgen wat in de olie gebakken koeken mee die eigenlijk voor henzelf waren bedoelt. Iets over half zeven stappen we in de taxi en rijden we naar het station. We komen aan op het station en kopen ons kaartje voor 22 dollar per persoon voor een uurtje treinen naar Colon. We komen in een wagon speciaal voor de toeristen te zitten zodat we goed uitzicht hebben. Het is een vrij nieuwe trein die ouderwets doet aanzien. Erg leuk. Je kunt voor een deel wat hoger zitten zodat je beter uitzicht hebt over de struiken die langs de rails groeien. Het plafont is deels van glas. Voor en achter de wagon kun je op een buiten balkon staan zodat je niet continue in de ijskoude coupe van de trein hoeft te zitten. En het is ook leuker buiten wat foto’s te maken dan van binnen achter het glas.<\/p>\n

\"img_3277\"We zijn nog niet binnen en we krijgen een kop koffie ter verwelkoming. De koffie blijkt de rest van de reis gratis te zijn. De overige snacks kun je kopen aan het barretje voor in de wagon.
\nDe trein vertrekt met wat vertraging iets na kwart over zeven en de korte reis gaan beginnen. Wij kennen Panama tenslotte voornamelijk van het kanaal en de wat mindere berichten destijds over Noriega uit het nieuws. Nu gaan we het kanaal zien en nog op een leuke manier ook!<\/p>\n

Het kanaal verbind de Atlantic ocean bij Colon via het smalste stuk van de Istmus met de Pacific ocean bij Panama City. Schepen moeten een aantal sluizen door om het hoogte verschil van 26 meter tenopzichte van de zee te overbruggen. Er zijn zowel sluizen bij Colon als bij Panama City. In het noorden bij Colon bestaan de sluizen uit drie kamers en gaan de schepen in 10 minuten via deze kamers direct 26 meter omhoog. \"img_3295\"De sluizen bij Colon heten de Gatun Locks. Als de schepen dan weer aankomen in het zuiden gaan ze eerst via een sluis met 1 kamer een meter of 9 naar beneden bij de Pedro Miguel Locks en vervolgens wat dichter bij Panama City de rest bij de Miraflores Locks (waar weer een sluis met twee kamers is). Er zijn bij elke sluis twee vaarwegen. Dus er kunnen twee schepen te gelijk (parallel) door de sluizen. De schip mag 297 meter lang zijn, 32 meter breed en 12 meter diep liggen. Het kanaal is 80 km lang en al sinds 1914 in gebruik. Het officiele beheer is 31 december 1999 door de Amerikanen aan de Panamenians overgegeven. Vanaf 2000 is Panama dus verantwoordelijk voor het kanaal.<\/p>\n

\"img_3331\"Om acht uur arriveren we op station Colon. Uiteraard staan er bij de uitgang een heleboel taxichauffeurs te wachten om ons weer ergens anders naar toe te brengen. Ons is verteld dat je het beste als je aankomt direct een taxi naar het busstation kunt nemen en dan aan de terugreis met de bus kan beginnen. Colon is niet zo’n veilige stad. En aangezien de trein pas weer kwart over vijf terug gaat is de bus een mooie uitkomst. Maar volgens de taxi chauffeur moeten we toch echt de Gatun Locks gaan bekijken. Deze zijn beter dan de Miraflores locks. We waren eigenlijk van plan na terugkomst met de bus de Miraflores locks te gaan bekijken maar als de Gatun locks echt beter zijn om te bezichtigen dan doen we dat maar. Hoeven we ook niet direct terug met de bus.
\nBij de sluizen aangekomen waren we er van overtuigd dat we de juiste keuze hadden genomen. Je stond op slechts een paar meter van de boten af te kijken hoe deze het hoogte verschil overbrugden. Heel indrukwekkend om te zien hoe een bijna 300 meter lang cruise schip en container schip langs je heen vaart en even een paar meter wordt opgetild.<\/p>\n

\"img_3332\"Na een drie kwartier hebben we het gezien en laten we ons terug brengen naar het bus- station. En we begrijpen direct waarom het in Colon gevaarlijker is dan in bijvoorbeeld Panama City. Er wonen daar niet veel rijke mensen. Zelfs niet veel mensen die een modaal inkomen hebben. Er wonen waarschijnlijk vooral veel armere mensen. En dat trekt uiteraard criminaliteit aan. De bus terug kost ons 2.50 dollar en duurt iets meer dan een uur.<\/p>\n

Onze vakantie zit er op. Nog een dagje shoppen in de Albrook Mall en dan weer naar huis. JP gaat vanavond en ik morgen ochtend. Twee en twintig uur reizen en dan zijn we weer thuis.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kwart voor vijf ging de wekker. Zes uur opstaan en dan half zeven de taxi. We gaan vandaag met de trein naar Colon. We stappen in Panama City op de trein van de Panama Canal Railway Company die al sinds 1855 bestaat en laten ons langs de rivier en soms door sommige stukken jungle van… Continue reading Panama Kanaal<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[20],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/459"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=459"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/459\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":465,"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/459\/revisions\/465"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=459"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=459"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.matthewsblog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=459"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}