Van Cártama zijn we via Torremolinos, Benemedéna, Fuengirola en Marbella richting Tarifa gereden. Richting het westen eigenlijk via de kustlijn. Leuke route en onderweg bij een klein spaans koffie tentje een koffie genomen. Nah…. onderweg bij Algeciras heel wat windmolens zien staan. Wat dat betreft vinden ze het in spanje vast lulkoek dat wij de term horizonvervuiling hebben uitgevonden toen in de flevopolder de windmolens voor het eerst in grote getalen werden neergezet. In spanje doen ze veel met wind (en water) energie. Het waait in Tarifa flink en het plaatsje staat voornamelijk bekend voor het fantastische wind en kite surfen wat je daar kunt doen.
Tarifa is echt het meest zuidelijke puntje van spanje. Als je op het laatste stukje loopt staat aangegeven dat de ene kant (links) de zee de mediterane zee heet en de andere kant (rechts dus) de atlantische oceaan is. Door de grote hoeveelheid wind is het net of je gezandstraalt wordt door het zand wat vanaf het strand opwaait.
Het is die dag een bewolkte dag en het is dus niet zo’n perfecte dag om naar Marokko te kijken. Je ziet in de mist de contouren van de bergen van Afrika wel liggen maar echt mooi uitzicht hebben we niet. Jammer.
Voor 25 euro kun je op en neer naar Tanger. Een leuk uitstapje voor een volgende keer.
Na gegeten te hebben zijn we terug naar GIbraltar gereden. Een heel klein stukje engeland onderaan in Europa. Net onder La Linéa de la Constitution. Het militair vliegveld van engeland is eigenlijk de scheiding tussen de twee landen daar. Het is enorm druk op de grensovergang en we bes
luiten in La Linéa wat rond te rijden en een ander keertje nog es naar binnen te gaan. We hadden niet echt zin om een half uur in de rij te staan om een stukje engeland te zien….
Elke morgen wordt ik gewekt door Mollie. Een grote spaanse hond die je wel nodig hebt als je op het land woont. Een waakhond. Omdat ze nog maar 6 maanden is (en inmiddels al een meter hoog is en 60 kg weegt) zit ze ‘s nachts nog in een hok. Als het ligt wordt begint ze af en toe es ‘woef’ te roepen tot ze uit haar kooi is of tot de orde is geroepen. Na dan nog even kort in slaap te zijn gevallen is het dan toch weer tijd om op te staan. Ik ga rechtop in bed zitten en ik ‘stort’ ineens met veel herrie 20 cm naar beneden. Zak ik toch door dat bed. Heb ik weer. Nou iedereen natuurlijk gelijk helemaal klaar wakker,
El Torcal de Antiquera
Later die dag iets dichter bij huis rond gereden. Op weg naar Antiquera. En Torcal de Antiquera. Onderweg komen we door heel wat leuke kleine plaatsjes als Álors waar de smalste en stijlste straatjes waren die ik ooit heb gezien. De natuur is echt super mooi. De ene keer is het heel erg droog. De andere keer enorm groen. Dan weer meren en dan weer grote rots partijen. Op zich hoef je blijkbaar niet persé naar Canada om mooie natuur te zien. Boven op de Torcal de Antiquera tussen de gigantiesche rotsformaties was het vrij koel. Een lekkere afwisseling als je voornamelijk in de 37 graden rondloopt.
Wat erg leuk is is dat je zo dicht bij de badplaatsen als Torremolinos zit. Als je zin hebt in vakantie stemming ga je gewoon effe met de auto naar Torremolinos of Fuengirola en je zit midden tussen de vakantie vierende toeristen. Wil je weer naar huis… dan ben je binnen 20 minuutjes weer thuis…. En dat kun je dan doen wanneer je wilt als je daar woont. Van één kant een vreemde gewaarwoording. Maar wel erg leuk.
Verder ben ik nog een keer op de kartbaan in Campillos gaan karten. Het is een super grote baan en ze komen zelfs uit Gibraltar daar naar toe om er te gaan karten. Zo groot zie je ze in Nederland niet vaak.
Er worden ook veel nationale en ook internationale races gehouden. Zowel voor karts als motoren.
Inmiddels ben ik weer thuis. Uiteraar weer iets raars met de vlucht. De oorspronkelijke tijd van 12.10 was veranderd in 13.10. Op teletekst, internet, de check-inn balie… Dus tijd zat zou je zo zeggen… Zit ik lekker nog wat met Tonny en Ger te drinken (de vrienden waarbij ik verbleef) staat er toch ineens om 11.45 boarding op zo’n tv-scherm. Het is dat ik toevallig even keek… Ik dus rennen naar de gate… en guess what… was ik de laatste…