Hier weer een update uit het warme en vooral vochtige Vietnam !
Het vochtige is dan vooral de luchtvochtigheid en niet de regen. Want we hebben pas een kort buitje overdag mogen meemaken. Twee andere nachten heeft het ook hard geregend maar daar hebben we verder weinig last van gehad.
Afin… We zijn zaterdag van Hanoi naar Hue gevlogen. Dat was 780 kilometer naar het zuiden. (We zijn van het noorden naar het zuiden aan het reizen. Zie de kaart: http://www.vietnam.com/images/vietnam_map_big.jpg)
Hue is een stuk rustiger dan Hanoi en ook een stuk kleiner. Zo’n 300.000 inwoners. Bijna geen auto’s maar uiteraard wel enorm veel scooters. En wat te denken van de cylco’s.
We hebben nog nooit zoveel vrienden gehad als in Vietnam. “Hey my friend! Cyclo? One hour, one hour site seeing!” Dat hoor je elke 5 minuten. Of “Hello! Hello! Motorbike?” En dan willen ze je achterop de motor nemen om je ergens naar toe te brengen. Alles waar maar geld mee te verdienen is….
We zijn laat in de middag in Hue aangekomen en hebben wat rond gelopen in de oude stad. Opeens zag ik een paar kinderen bij een fontein zitten en ik denk die ga ik stiekem fotograferen. Hebben ze me door… stormen ze ineens allemaal op me af… Heb ik ineens 10 kinderen aan mijn benen hangen. Ze jatten mijn water (voor de grap) en willen er met mijn camera vandoor. Uiteindelijk wat foto’s gemaakt en weer verder gegaan.
Het trappen/bergje klimmen van de vorige dag heeft de kuiten aardig belast en dus houden we het toch redelijk snel voor gezien die dag. We hadden een drie sterren hotel in Hue…. Maar het logo had eigenlijk twee sterren waar een sticker met drie sterren overheen geplakt was. Ik denk dat ze die sticker er beter vanaf konden halen en het bij twee sterren laten zitten.
De dag erop hebben we de citadel bekeken in de stad. In Hue hebben de heersers van Vietnam altijd gezeten. Het is dus eigenlijk de oude hoofdstad van Vietnam. Maar dan heel lang geleden. Tijdens het Tet offensief in 1968 is helaas wel een heel groot gedeelte verwoest door de Amerikanen en de Vietcong… Maar goed. Er is toch nog het een en ander te zien. En met wat verbeelding kun je je de verboden paarse stad ook nog voor de geest halen. Daar zaten alle vrouwen van de heerser van dat moment.
Die avond gegeten bij Coco. Een restaurantje wat door twee zussen wordt gerunt. Coco zelf komt gezellig bij je aan tafel zitten als ze de bestelling opneemt. En wat blijkt nu… twee jaar geleden is ze getrouwd met een engelsman die al meer dan 10 jaar in Amsterdam woont. Maar echt gelukkig met die relatie is ze niet schijnt. Want hij wil maar geen visum regelen dat ze een keertje op vakantie kan komen. Verder zijn er nog twee jongens bij ons aan tafel komen zitten. Eentje afgestudeerd economie en de ander, net als ik, electrotechniek. Ze weten hier alles van Van Nistelrooy en Van Der Sar en Cocu.
Verder lekker met ze gebabbeld maar toch op tijd naar bed want de dag erop met de bus naar Hoi An.
We hadden voor 2 euro p.p. een kaartje gekocht. We zouden reizen met ‘brand new busses, air conditioned, 45 seats’. Tja… wat denk je dat je dan krijgt. Een bus met maar 30 plaatsen. Geen plek voor bagage. Dus dat moet via het raam de bus in.. op de achterbank verdeeld worden. De stoelen zijn gemaakt voor vietnamezen. Dus lekker krap met zijn tweetjes naast elkaar. De airco was niet echt optimaal. Dus het ritje van 100 km was niet super comfortable. Maar… we deden er minder dan de 5 uur over die was voorgeschreven. Dus dat was weer een meevaller.
In Hoi An een geweldig hotel met zwembad. Het stadje heeft maar iets van 80.000 inwoners. Het was in de bloeitijd ook een belangrijke haven voor de nederlanders. Maar dat is dus een aantal eeuwen terug. Het stadje is een levende museum. Heel veel oude gebouwtjes van honderden jaren oud. Maar in al die gebouwtjes verkopen ze souveniers. Dus eigenlijk gewoon een soort Valkenburg. In een halve dag hebben we het wel gezien.
Morgen vliegen we van Da Nang naar Nha Trang. Effe een moment van rust voor we naar Ho Chi Minh City (Saigon) gaan.